Gmina Borkowice Zaprasza
 
News & Updates
















     
     
  Turystyka Gmina Borkowice, zaprasza turystów do wypoczynku wśród pięknych lasów z możliwością zwiedzania ciekawych zabytków. Na grzbiecie pasemka Garbu Gielniowskiego leży Krakowa Góra. Stąd rozciągają się piękne widoki na całą okolicę. W 1933 roku ks. Jan Wiśniewski wystawił w 250 rocznicę zwycięstwa Jana III Sobieskiego nad Turkami pod Wiedniem, pamiątkową kaplicę. Wewnątrz kaplicy znajduje się figurka Matki Boskiej, na zewnątrz napis: „1683 - 1933". Wciąż żywe są legendy związane z tym miejscem. Według miejscowego podania w okolicznych lasach zagubił się na polowaniu król Kazimierz Wielki. Stanąwszy na wzgórzu, zauroczony pięknem okolicy podobnym do widoku z zamku na Wawelu, nazwał go Krakowa Górą.  W Borkowicach na małym wzniesieniu podziwiamy kościół parafialny, wybudowany został na miejscu dwóch poprzednich w latach 1829 - 1845. Kościół z zewnątrz neogotycki, wewnątrz barokowy, posiada w wyposażeniu ciekawe rzeźby z XVII - XVIII w. Jego największą atrakcję stanowi figura św. Antoniego. Rzeźba - odlew z ołowiu powstała ok. 1646 roku. Autor rzeźby jest nieznany. Figura jest rzeźbą tytularną lewej nawy kościelnej. Popiersie masywne, głowa o wyrazie antyczno-rzymskim, strój zakonny: habit, przewiązany sznurem. Prawą ręką podtrzymuje tulące się do piersi świętego nagie Dzieciątko, dotykające prawą rączką twarzy świętego. Historia tej figury sięga połowy XVII wieku. Dnia 7 grudnia 1646 roku górnik Hilary Mala z Niewachlowa pod Kielcami wykopał w Machnowskiej Górze trzy bryły ołowiu, z których pan Stanisław Czechowski, herbu Oksa, starosta kielecki kazał zrobić trzy figury świętych: św. Barbary,NMP i św. Antoniego. Ówcześni gwarkowie wydobywający galenę uzyskiwali około 200 kg rudy rocznie, więc znalezienie przez Malę trzech kilkusetkilogramowych brył było wielką sensacją i określano je jako zjawisko nadprzyrodzone. Miejsce w którym znalazł Mała trzy wielkie samorodki rudy ołowiu nazwano Szparą Świętych. Figurę św. Barbary umieszczono w klasztorze o.o. Bernardynów na Karczówce, NMP w kieleckiej katedrze, zaś św. Antoniego w kościele parafialnym w Borkowicach. Dawne inwentarze kościelne świadczą, ze już w XVIII wieku było sporo wotów przy św. Antonim. Gdy zaszła potrzeba ratować ojczyznę, wota te wraz z innymi srebrami oddano na obronę kraju podczas powstania kościuszkowskiego. W ołtarzu głównym umieszczony jest barokowy krucyfiks z przełomu XVII i XVIII wieku, przedstawiający ukrzyżowanego Chrystusa. Na konsoli ściennej pod amboną, na styku prezbiterium i nawy znajduje się barokowa rzeźba św. Rocha z XVIII wieku, wykonana z drewna. U nóg św. Rocha znajduje się pies z bułką w pysku.  W ścianie domu parafialnego znajduje się tablica poświęcona 600 rocznicy bitwy pod Płowcami w 1331 roku. Inne ciekawe zabytki znajdujące się w kościele to: dzwon zakrystyjny z końca XVIII wieku, barokowe antepedium ołtarza głównego z połowy XVIII wieku, liczne obrazy z XVIII i XIX wieku, barokowy ornat, kielichy mszalne z XVII i XVIII wieku i wiele innych. Na skraju wsi znajduje się interesujący zespół podworski. W pobliżu spichlerza widoczna jest przydrożna kamienna figura przedstawiająca św. Jana Nepomucena z XVIII wieku. W parku znajduje się wiele okazów starych drzew m.in. 300-letni platan, 200-letni modrzew, 200-letni buk pospolity, lipowe i grabowe aleje oraz pałac Dembińskich. Architektoniczny projekt pałacu opracowali Władysław Marconi i Zygmunt Hendel w stylu eklektycznym. Pałac ma regularną sylwetkę, nakrytą dachem z monsardami. Zewnętrzna ornamentyką imituje on plenerowe rezydencje magnackie, jakie istniały we Francji. Pałac wybudowany został na początku XX wieku. Wokół wcześniejszego dworu powstał w XVIII lub w pierwszej połowie XIX wieku park w stylu angielskim. Istniały w nim groty, aleje, statua oraz kopiec usypany na wzór kopca krakowskiego. Założenie palacowo-parkowe w Borkowicach; pałac Dembińskich, budynek spichlerza oraz kościół parafialny pw Św. Krzyża i Św. Mateusza wpisane zostały do rejestru zabytków. Na cmentarzu znajduje się kaplica rodziny Dembińskich, nagrobki z XIX - XX w, m. in. nagrobek ks. J. Wiśniewskiego, nagrobek Antoniego Gaszyny powstańca z 1863, grób pomordowanych w czasie drugiej wojny światowej i wiele innych. W Rzucowie znajduje się zabytkowe założenie dworsko - parkowe. Majątek był pierwotnie własnością rodziny Duninów - Rzuchowskich herbu Łabędź. Kolejnymi właścicielami byli Borkowscy, Witkowscy, Chlewiscy, Leszczyńscy, Krygierowie i do 1945 roku Mokiejewscy. Modrzewiowy dwór został wzniesiony w połowie XIX wieku jest to budynek parterowy z mieszkalnym poddaszem i naczółkowym dachem, założony na planie litery T, ryzalitem na osi fasady i sienią na osi budynku. W parku zachowały się aleje lipowe i grabowe oraz 100-letnia olsza czarna.  W Rzucowie istniał stary ośrodek metalurgiczny. Już w XVI wieku powstała tu kuźnica. Około 1762 roku wybudowano w Rzucowie zakład wielkopiecowy, który był własnością Leszczyńskich. W 1838 roku istniał tu wielki piec oraz pięć pieców pudlingowych, sprowadzonych przez właściciela Rzucowa Wojciecha Krygiera. W 1 842 roku powstała walcownia sztabowa, w 1846 roku gwoździarnia. a w 1855 roku drutarnia. Następnym właścicielem Rzucowa był Andrzej Krygier, roczna produkcja zakładu wyniosła 1466 ton surówki. W 1872 roku fabryka zapałek Andrzeja Krygiera otrzymała na wystawie politechnicznej w Moskwie wielki srebrny medal za bardzo dobrą kolekcję pod względem fabrykacji i próbek zapałek. Fabryka zatrudniała 60 robotników, wyrabiających różne gatunki zapałek, w tym najwykwintniejsze zamknięte w ozdobnych pudełkach. Do dziś zachowały się fragmenty budynków z dawnych zakładów przemysłowych. Z ujęć wodnych zachowały się dwa stawy spiętrzone groblami
 
12