Gmina Borkowice Zaprasza
 
News & Updates
















     
     
 

Rys historyczny naszej gminy

Pierwsze udokumentowane wzmianki istnienia osady Borkowice pojawiają się w 1308 roku. Przez następne blisko cztery wieki właścicielami dóbr leśno-rolnych w rejonie Borkowic byli Duninowie-Borkowscy. Na przestrzeni wieków właścicielami byli Szaniawscy, którzy odsprzedali dobra Janowi Dziboni przedsiębiorcy włoskiemu. Około 1728 roku dobra te nabył Jan Małachowski. Były one w posiadaniu rodziny Małachowskich do 1872 roku kiedy przejął je Jan Tarnowski z Dzikowa. Po  różnego rodzaju przejściach w roku 1985 stały się one własnością Stefana i Marii Dembińskich. Dzięki pomocy rodziny, Dembińscy w 1905 roku urządzili tu rodzinną rezydencję. Architektoniczny projekt pałacu opracowali Władysław Marconi i Zygmunt Hendel w stylu ekllektycznym. Pałac ma regularną sylwetkę, nakrytą dachem z monsardami. Zewnętrzną ornamentyką imituje on plenerowe rezydencje magnackie jakie istniały we Francji. Wokół pałacu powstał park urządzony w stylu angielskim z grotami, alejami, statuą oraz kopcem usypanym na wzór kopca krakowskiego.



   Na terenie Borkowic znajduje się zabytkowy spichlerz kryty gontem z końca XIX wieku, który należał do majątku Dembińskich. Na małym wzniesieniu położony jest kościół parafialny wybudowany w latach 1829-1845. Kościół z zewnątrz neogotycki, wewnątrz barokowy, posiada wiele ciekawych rzeźb z XVII i XVIII wieku. Jego największą atrakcją jest figura św. Antoniego rzeźba odlew wykonana z ołowiu około 1646 roku. Autor rzeźby jest nieznany. Historia tej figury sięga połowy XVII wieku. W dniu 7 grudnia 1646 roku górnik Hilary Mala z Niewachlowa pod Kielcami wykopał w Machnowskiej Górze trzy bryły ołowiu, z których pan Stanisław Czechowski, herbu Oksa starosta kielecki kazał zrobić  trzy figury świętych: Najświętszej Marii Panny, św. Barbary i św. Antoniego i właśnie figura św. Antoniego została umieszczona w kościele parafialnym w Borkowicach. Na ścianach zewnętrznych kościoła jak i plebanii znajdują się rzeźby i tablice upamiętniające osoby duchowne tej parafii zasłużone dla Borkowic i dla Polski. Na cmentarzu znajduje się kaplica rodziny Dembińskich, oraz nagrobki z XIX -XX wieku, nagrobek ks. Jana Wiśniewskiego proboszcza parafii Borkowice w latach 1913-1943 wybitnego działacza, historyka, archeologa, poety, bajkopisarza i etnografa, oraz nagrobek Antoniego Gaszyny powstańca z 1863 roku.

W odległości 0,5 km od Borkowic znajduje się najwyższe w okolicy wzgórze 280 m n.p.m. zwane Krakową Górą. Miejscowe podanie mówi, ze w koneckich lasach polował król Kazimierz Wielki. Pewnego razu polując, znacznie się oddalił od swych dworzan i błądził po lesie. Aż wreszcie wszedł na tę górę i rozejrzał się po okolicy. Widok z góry był wspaniały podobny do widoku z Wawelu więc nazwał ją Krakowa Górą. Borkowice położone są w południowo-zachodniej części Województwa Mazowieckiego, i południowej części Powiatu Przysuskiego, mieści się tutaj siedziba Gminy Borkowice.
      Zgodnie z podziałem przyrodniczo-leśnym Borkowice leżą na terenie VI Krainy Małopolskiej w drugiej dzielnicy Gór Świętokrzyskich mezoregionu Puszczy Świętokrzyskiej, w zasięgu występowania wszystkich ważniejszych gatunków drzew leśnych. W granicach wsi Borkowice znajdują się lasy w przeważającej części mieszane z jodłą, sosną, dębem, świerkiem z domieszką buka, modrzewia i brzozy. Znajdują się tu również pomniki przyrody olsza czarna, modrzew polski, oraz platan klonolistny.
      Położenie fizyczno-geograficzne obszaru Borkowic należy zaliczyć do prowincji Wyżyny Kielecko-Sandomierskiej i mezoregionu Wzgórz Koneckich w paśmie Garbu Gielniowskiego. Teren Borkowic leży w zlewni rzeki Radomki, lewego dopływu Wisły.



Na małym wzniesieniu położony jest kościół parafialny wybudowany w latach 1829-1845. Kościół z zewnątrz neogotycki, wewnątrz barokowy, posiada wiele ciekawych rzeźb z XVII i XVIII wieku.      Jego największą atrakcją jest figura św. Antoniego rzeźba odlew wykonana z ołowiu około 1646 roku. Autor rzeźby jest nieznany. Historia tej figury sięga połowy XVII wieku. W dniu 7 grudnia 1646 roku górnik Hilary Mala z Niewachlowa pod Kielcami wykopał w Machnowskiej Górze trzy bryły ołowiu, z których pan Stanisław Czechowski, herbu Oksa starosta kielecki kazał zrobić trzy figury świętych: Najświętszej Marii Panny, św. Barbary i św. Antoniego i właśnie figura św. Antoniego została umieszczona w kościele parafialnym w Borkowicach. Na ścianach zewnętrznych kościoła jak i plebanii znajdują się rzeźby i tablice upamiętniające osoby duchowne tej parafii zasłużone dla Borkowic i dla Polski. Na cmentarzu znajduje się kaplica rodziny Dembińskich, oraz nagrobki z XIX -XX wieku, nagrobek ks. Jana Wiśniewskiego proboszcza parafii Borkowice w latach 1913-1943 wybitnego działacza, historyka, archeologa, poety, bajkopisarza i etnografa, oraz nagrobek Antoniego Gaszyny powstańca z 1863 roku.

      W odległości 0,5 km od Borkowic znajduje się najwyższe w okolicy wzgórze 210 m n.p.m. zwane Krakową Górą. Miejscowe podanie mówi, ze w koneckich lasach polował król Kazimierz Wielki. Pewnego razu polując, znacznie się oddalił od swych dworzan i błądził po lesie. Aż wreszcie wszedł na tę górę i rozejrzał się po okolicy. Widok z góry był wspaniały podobny do widoku z Wawelu więc nazwał ją Krakowa Górą. Borkowice położone są w południowo-zachodniej części Województwa Mazowieckiego, i południowej części Powiatu Przysuskiego, mieści się tutaj siedziba Gminy Borkowice.
      Zgodnie z podziałem przyrodniczo-leśnym Borkowice leżą na terenie VI Krainy Małopolskiej w drugiej dzielnicy Gór Świętokrzyskich mezoregionu Puszczy Świętokrzyskiej, w zasięgu występowania wszystkich ważniejszych gatunków drzew leśnych. W granicach wsi Borkowice znajdują się lasy w przeważającej części mieszane z jodłą, sosną dębem, świerkiem z domieszką buka, modrzewia i brzozy. Znajdują się tu również pomniki przyrody olsza czarna, modrzew polski, oraz platan klonolistny.
      Położenie fizyczno-geograficzne obszaru Borkowic należy zaliczyć do prowincji Wyżyny Kielecko-Sandomierskiej i mezoregionu Wzgórz Koneckich w paśmie Garbu Gielniowskiego. Teren Borkowic leży w zlewni rzeki Radomki, lewego dopływu Wisły.